นิยามศัพท์กอล์ฟ
ตีลูก
การ “ตีลูก” คือ การเหวี่ยงไม้กอล์ฟไปข้างหน้าโดยตั้งใจที่จะตีให้ถูกลูกและทำให้ลูกเคลื่อนไป ถ้าผู้เล่นตั้งใจหยุดการสวิงไม้ลงก่อนที่หัวไม้จะกระทบลูกแล้ว ให้ถือว่ายังมิได้ตีลูกนั้นๆ (การตีลูกหนึ่งครั้งเรียกว่าทำหนึ่งแต้ม)
เขตแท่นตั้งตี
“เขตแท่นตั้งตี” คือบริเวณที่เริ่มการเล่นของแต่ละหลุม โดยกำหนดให้เป็นพื้นที่รูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าลึกสองช่วงไม้กอล์ฟ กำหนดด้านหน้าและด้านข้างด้วยแนวขอบนอกของหมุดเครื่องหมายสองหมุด ให้ถือว่าลูกอยู่นอกเขตแท่นตั้งตี ถ้าทุกส่วนของลูกอยู่นอกเขตดังกล่าว
ทั่วพื้นสนาม
“ทั่วพื้นสนาม” หมายถึง ทะเล ทะเลสาบ สระน้ำ แม่น้ำ คูน้ำ ทางระบายน้ำ หรือทางน้ำอื่นๆ (ไม่ว่าจะมีน้ำหรือไม่ก็ตาม) รวมทั้งลำน้ำที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับสิ่งที่กล่าวมาแล้ว
ให้ถือว่า พื้นดินหรือพื้นน้ำทั้งหมดที่อยู่ภายในขอบเขตอุปสรรคน้ำเป็นส่วนหนึ่งของเขตอุปสรรค และให้ถือว่าขอบเขตนั้นๆ ขยายเป็นแนวตั้งตรงๆ ขึ้นไปและลงมาได้ หลักและเส้นที่กำหนดขอบเขตนั้นๆ ให้ถือว่าอยู่ในเขตอุปสรรคนั้นด้วย
หมายเหตุ : ควรใช้หลักสีเหลืองหรือเส้นในการกำหนดเขตอุปสรรคน้ำ (ซึ่งไม่รวมเขตอุปสรรคน้ำด้านข้าง)
ลูกผิด
“ลูกผิด” คือ ลูกอื่นใดซึ่งมิใช่เป็น
ก. ลูกเล่น
ข. ลูกสำรอง
ค. ลูกที่สอง ซึ่งใข้ในการเล่นแบบนับแต้ม
ตามกฎข้อ 3-3 หรือ ข้อ 20-7
หมายเหตุ : ลูกเล่นให้รวมถึงลูกซึ่งนำมาใช้แทนลูกเล่น ขณะที่ผู้เล่นกำลังดำเนินการตามกฎข้อหนึ่งที่เกี่ยวข้อง ซึ่งไม่ยอมให้มีการเปลี่ยนลูกได้
ส่งบทความนี้ให้เพื่อนอ่าน
